Redwood Vihara: ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣਾ: ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਥਾ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ?

ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ: ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ। ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਬਾਰੇ ਕਹਾਣੀਆਂ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਰੁਕ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਅਤੇ ਕੀ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? Redwood Vihara ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਾਲੀਆ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਵਜੋਂ ਖੋਜਿਆ: ਹੈਰਾਨੀ ਜਗਾਉਣ, ਗਿਆਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜੁੜਾਅ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ। ਨਕਲੀ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਜਾਗਰਤ ਬੁੱਧੀ ਤੱਕ ਕੀ ਹੋਵੇ ਜੇ AI ਦਾ ਮਤਲਬ ਜਾਗਰਤ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਦਿਲ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮੀ, ਦਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ, ਡੂੰਘੇ ਸੁਣਨ, ਅਤੇ ਪਰਵਾਹ ਲਈ ਸਾਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ—ਲੋਕਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, redwoods, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਿਸਣ ਅਤੇ ਨਾ ਦਿਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ—ਆਪਣੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ। ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਲੀ ਜੁੜਾਅ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦੋਸਤੀ, ਮੌਜੂਦਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇਪਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕੇ, "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ।" ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇਪਣ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਦੀ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਹੈ। WOW ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ Brian Conroy ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਤਾਜ਼ਾ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਖਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। WOW, ਕੀ ਗੀਤ ਸੀ! ਉੱਥੋਂ, ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ: ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ "wow" ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਾਧਾਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਾਧਾਰਨ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਘਰ ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਮਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕੇ। ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ, Redwood Vihara ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਯਾਦ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਈ ਸੁਪਨੇ—ਬਾਗਬਾਨੀ ਕਰਨਾ, ਮਠ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਨੰਦਮਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੇ ਇੱਕ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਮੰਗਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਲਈ ਦੇਣਾ ਆਸਾਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣ ਗਈ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਡਰਾਈਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ Great Compassion Mantra ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਨੇੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਰ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਫਿਸਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਟਕਰਾਅ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਲੱਗਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਲ-ਖੇਤਰ ਘੇਰੀ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਭੂਆ ਅਤੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਨ, ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਭਰੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਯਾਦ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਅਨੁਭਵ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਸਾਧਾਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਯਾਦ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ: ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ, ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣਾ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ-ਦਰ-ਕਹਾਣੀ, ਅਸੀਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਤਾਣਾ-ਬਾਣਾ ਬੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀਆਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਇਹ ਸਮਝਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਕਹਾਣੀਆਂ, ਗੀਤ, ਰੰਗਮੰਚ, ਅਤੇ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ, ਕੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਅਸਾਧਾਰਨ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੀਡੀਆ ਖਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਦੇ ਘੱਟ ਮੌਕੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ Brian ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਮਨੁੱਖੀ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, Brian ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਚੁੱਪ ਹੋਣ, ਸਾਹ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੋਚ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਕੀ ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਕੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਇੱਕ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਹਾਸੇ, ਹਰਕਤ, ਲੈਅ, ਨਾਟਕੀ ਠਹਿਰਾਅ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੁਨਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਕਸਦ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਚਮਕ ਸਕੇ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੇਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। Brian ਨੇ ਦਹਾਕੇ ਰੰਗਮੰਚ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਬੋਲਣਾ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਅਤੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਕੀ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕਰਿਸ਼ਮਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਮੌਜੂਦਗੀ। ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ। ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਕੌਣ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨਾ। ਅਤੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, Brian ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅੰਤਰਮੁਖੀ ਲੋਕ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਨੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਠੀਕ ਉਹੀ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਸੁਣਨਾ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ। ਮਕਸਦ ਵੱਡੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਮੌਜੂਦ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ ਕਹਾਣੀਆਂ Brian ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ Rev. Heng Sure ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਦੋਸਤੀ ਰਾਹੀਂ ਬਦਲੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰੰਗਮੰਚ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੇ ਹੁਨਰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਲਏ ਸਨ, ਪਰ Rev. Heng Sure ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਹੁਨਰ ਬੋਧੀ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ, ਅਤੇ ਕਈ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬੋਧੀ ਸਿਧਾਂਤ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੋਧੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਉਹ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਮੂਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦਇਆ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਧੀਰਜ? ਉਦਾਰਤਾ? ਹਿੰਮਤ? ਪਰਸਪਰ ਨਿਰਭਰਤਾ? Brian ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਕਾਲੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ Janie Bodhiseed ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। Redwood Vihara ਨੇ ਆਪ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ redwoods ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਬਾਵਜੂਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਘੱਟ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। Brian ਨੇ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਉਡੀਕਦੀ ਵੇਖੀ: Grandpa Redwood Tree। ਇਕੱਠੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾਉਣਾ ਇਕੱਠੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਖੋਜਿਆ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। Brian ਨੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਰੰਗਮੰਚ ਅਭਿਆਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੂਹਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਮੁੱਖ ਹਿਦਾਇਤ ਸਧਾਰਨ ਸੀ: ਕੋਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਜੁੜੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵੱਖਰੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਸਹਿਜ, ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਹਾਸਾ ਸੀ। ਪਰ ਖੇਡ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੁਰ-ਮੇਲ ਸੀ। ਕੀ ਤੀਹ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇੱਕ ਧਿਆਨਮਈ ਸਰੀਰ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਭਰੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸਮੂਹਿਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਨਾਟਕ ਤੋਂ ਧਰਮ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ Dharma Drama Immersion ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੰਗਮੰਚ, ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ, ਹਰਕਤ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਾ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰੰਗਮੰਚ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਸਨੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ। Brian ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ। ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਡੂੰਘੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੀ: ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ। ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਬਿਨਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੀਮਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਭਿਆਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਨਾ ਕਿ ਪੂਰੀ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਅਸੀਂ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਨਾ ਕਿ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਿੱਚ? ਕਿਰਤਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਕਿ ਘਾਟ ਦੀ? ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਅਸਲੀ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਹਾਂ? ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਗੁਲਾਬੀ ਐਨਕਾਂ ਪਾਉਣਾ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸਾਨੂੰ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਡੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਅਰਥ, ਰਿਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਨਾ ਖੋਜਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਦਾ ਅੰਤ ਸਾਡੇ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜੋ ਵੀ ਭਲਾਈ ਆਈ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਸਰਜਰੀ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਲੋਕਾਂ, Sangha, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ: "ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ।" ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ redwood ਵੱਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ