ਰੈੱਡਵੁੱਡ ਵਿਹਾਰ: ਆਪਣੀ ਚਾਕਲੇਟ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਏ ਅਤੇ ਖਾਈਏ ਵੀ?

ਕੈਥਰੀਨ ਡਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਆਪਣੀ ਚਾਕਲੇਟ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਏ ਅਤੇ ਖਾਈਏ ਵੀ? ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚਾਕਲੇਟ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦੌਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਕੱਪਕੇਕ ਲਾਈਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਹਥੇਲੀ ਜਿੱਡੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਕੋਸਟਰ ਉੱਤੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਣ ਲਈ—ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀਕਐਂਡ ਲਈ, ਚਾਕਲੇਟ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੇ ਦਸ ਦੌਰ ਚੱਖਣ ਲਈ—ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਕੋਲ ਛੱਡ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਸੰਭਾਲਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਦੋ ਬੇਨੀਂਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ, ਸਾਡੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਦੇ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ ਜੋ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ ਹੈ? ਚਾਕਲੇਟ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਹਨ। ਚੱਖਣ ਦੇ ਹਰ ਦੌਰ ਲਈ, ਇੱਕ ਬਾਰ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁਣੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈ—ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਹ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਵਲੰਟੀਅਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਚਾਕਲੇਟ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਟੁਕੜਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਵੱਡੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੱਕ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਹੈ। ਪਰ ਚੱਖਣ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦੌਰ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਈਰਖਾਲੂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਇੱਥੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਪਿਆ। ਹਰ ਚੱਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਚਾਕਲੇਟ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਤੋੜਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਟੋਨੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਲਈ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ। ਇਹ ਨਾ ਔਖਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ। ਕੋਲਮੈਨ ਸਾਨੂੰ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਕਲੇਟ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਾਓ, ਚਬਾਓ ਨਾ ਅਤੇ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪਿਘਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਰੀਕ ਸੁਆਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਲੰਬਾਈ ਜੋ ਪਿਘਲਣ ਦੀ ਦਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਪਿਘਲਣ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਉਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡੇ ਨੂੰ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ "ਵੱਡਾ" ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗਣਿਤਿਕ ਤੁਲਨਾ ਦਰਸਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਨੰਦ ਉਸ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਸੁਆਦ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤਜਰਬਾ ਗੁਆ ਦਿਓਗੇ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਚੱਖਣ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਚਾਕਲੇਟ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਿਹਾ? ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕੱਪਕੇਕ ਲਾਈਨਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਾਕਲੇਟ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਬਚਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ। ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਾਕਲੇਟ ਦੇ ਹੈਰਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ। ਉਸ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਦਿਲ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਚਾਕਲੇਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰ ਟੁਕੜੇ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸੈਰ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੈੱਡਵੁੱਡ ਰੁੱਖ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ—19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਮਾਰਤੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਅਤਿ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਬੇਚੈਨੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਿਲਬੋਰਡ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਮੂਹਿਕ ਬੇਚੈਨੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਬੇਸਬਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੈਂਕਿੰਗ। ਸ਼ਾਇਦ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਲਾਲਚ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਵਾਬ ਉਦਾਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇਣ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ—ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਨਾ—ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਧ ਅਤੇ ਘੱਟ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਫੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਜੀਭ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਧ ਚਾਹੁਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਝ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੈਰ ਦੌਰਾਨ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਚਾਕਲੇਟ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੌਰ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਲਈ ਰੁਕੇ। ਛਤਰੀਆਂ ਕੋਟਾਂ ਅਤੇ ਬਸਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੋਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਖਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਛੋਟੀ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਇਕੱਠੇ ਲਿਪਟੇ, ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬਦਲੇ ਨਾ ਲੋੜੀਂਦੇ। ਕਹਾਵਤ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੇਕ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਨਾ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਇੱਕ ਜਾਂ-ਜਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੇਕ ਖਾਓ (ਪਰ ਇਹ ਚਲਾ ਗਿਆ!) ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ (ਪਰ ਚੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ!)। ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ: ਚਾਕਲੇਟ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਆਦ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਟੁਕੜਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਯਾਦ ਵਜੋਂ ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਤਿ ਲਾਲਸਾ ਸਿਰਫ਼ ਕੈਲੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।