ரெட்வுட் விஹாரா: புனித கதை சொல்லுதல்: நாம் எந்தக் கதையை வாழ்கிறோம்?

புனிதமான கதைசொல்லல்: நாம் எந்தக் கதையை வாழ்கிறோம்? நாம் எப்போதும் கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறோம். நாம் யார் என்பதைப் பற்றிய கதைகள். ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் சொல்லும் கதைகள். நமக்கு என்ன நடந்தது, அடுத்து என்ன நடக்கலாம் என்பதைப் பற்றிய கதைகள். நமது சமூகங்கள் மற்றும் உலகைப் பற்றிய கதைகள். ஆனால் எத்தனை முறை நாம் நின்று கேட்கிறோம்: நான் இப்போது சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் கதையில் நான் எப்படி வந்து சேர்ந்தேன்? மற்றவர்களின் கதைகளைக் கேட்க நான் போதுமான ஆழத்தில் கேட்கிறேனா? Redwood Vihara-வில் சமீபத்தில் நடந்த ஒரு சமூகக் கூட்டத்தில், கதைசொல்லலை வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டுமல்ல, ஒரு தியானப் பயிற்சியாக ஆராய்ந்தோம்: வியப்பைத் தூண்டும், ஞானத்தைக் கடத்தும், தொடர்பை ஆழப்படுத்தும், நம் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் கதைகளை மாற்றியமைக்கும் ஒரு வழியாக. செயற்கை நுண்ணறிவிலிருந்து விழிப்புணர்வு நுண்ணறிவு வரை AI என்பது விழிப்புணர்வு நுண்ணறிவு (Awakened Intelligence) என்றும் பொருள்படலாம் எனில் என்ன? இது இதயத்தின் நுண்ணறிவு. இது மென்மை, கருணை, மகிழ்ச்சி, ஆழ்ந்த கேட்டல் மற்றும் அக்கறைக்கான நமது திறன். ஒருவரோடொருவர் மற்றும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரிய உலகத்துடன்—மனிதர்கள், விலங்குகள், redwood மரங்கள், மற்றும் காட்டின் தெரிகின்ற மற்றும் தெரியாத உயிர்களுடன்—நமது உறவைக் கண்டறியும்போது இது விழிக்கிறது. தொழில்நுட்பம் நம்மை அற்புதமான வழிகளில் இணைக்கலாம், ஆனால் செயற்கை இணைப்பில் மட்டும் நாம் வாழ முடியாது. உடலுக்கு உண்மையான ஊட்டம் தேவைப்படுவது போல, இதயத்திற்கு உண்மையான நட்பு, இருப்பு மற்றும் சொந்தம் தேவை. நமக்குள் ஏதோ ஒன்று, "ஆம், நான் இங்கே சேர்ந்தவன். நான் தனியாக இல்லை. என் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் இருக்கிறது" என்று சொல்லக்கூடிய அனுபவங்கள் நமக்குத் தேவை. மனிதர்கள் இந்தச் சொந்தம் மற்றும் நோக்க உணர்வை வளர்த்துக்கொண்ட மிகப் பழமையான வழிகளில் ஒன்று கதைசொல்லல். WOW-வின் கதைகள் எங்கள் நண்பரும் நீண்டகால கதைசொல்லியுமான Brian Conroy, ஒரு குழந்தையின் புதிய கண்களால் உலகை மீண்டும் பார்க்க அழைக்கும் ஒரு பாடலைப் பாடினார். WOW, என்ன ஒரு பாடல்! அங்கிருந்து, ஒரு எளிய கேள்வியைப் பற்றி சிந்திக்கச் சிறு வட்டங்களில் கூடினோம்: நம் சொந்த வாழ்க்கையில் "wow" என்ற ஒரு கதை என்ன? சாதாரணத்தில் அசாதாரணத்தைக் காண முடியுமா? ஒருவர் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது, தன் வீட்டிற்கு அருகில் வேலை செய்யும் நிலப்பரப்பு வேலையாட்களுடன் சேர, சிவப்பு நிற பிளாஸ்டிக் இலை ஊதுபொறியுடன் வெளியே நடந்து சென்றதை நினைவு கூர்ந்தார். பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, Redwood Vihara-வில் வேலை நாள் திடீரென அந்த நினைவை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது. அவரது குழந்தைப் பருவ கனவுகள் பல—தோட்டம் அமைப்பது, ஒரு மடாலயத்தில் நேரம் செலவிடுவது, ஒரு இடத்தை தீயிலிருந்து பாதுகாக்க உதவுவது—உண்மையில் ஒரு மகிழ்ச்சியான சேவை நாளில் ஒன்றிணைந்திருந்தன. மற்றொருவர், நட்பின் ஒரு சிறிய சைகை, வெளிப்படுத்தக் கடினமாக இருந்த ஒரு தேவையை எவ்வாறு பூர்த்தி செய்தது என்பதை நினைவு கூர்ந்தார். ஒருவருக்குக் கேட்பது கடினமாக இருந்ததை மற்றொருவருக்குக் கொடுப்பது எளிதாக இருந்தது. ஒரு எளிய வழங்கல் ஒரு வாழ்நாள் நட்பின் தொடக்கமாக மாறியது. ஒரு இளைஞர் புயலின் வழியே ஒரு பயங்கரமான வாகனப் பயணத்தை விவரித்தார். அவரது குடும்பம் Great Compassion Mantra-வை உச்சரித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அருகிலிருந்த ஒரு கார் அவர்களை நோக்கி நீர் சறுக்கலில் வரத் தொடங்கியது. மோதல் தவிர்க்க முடியாததாகத் தோன்றியது; ஆனால், எப்படியோ, மற்ற கார் அவர்களைச் சுற்றிச் சென்றது, அவர்களின் வாகனத்தை ஒரு பாதுகாப்புப் புலம் சூழ்ந்திருந்தது போல. கூட்டத்தில் இருந்த அவரது அத்தை மற்றும் தந்தை கதையின் மேலும் பகுதிகளை நிரப்பினர். அவர்கள் தங்கள் உடல் பாதுகாப்பின் பாதுகாப்பை மட்டுமல்ல, முழு அனுபவத்திலும் ஒரு அசாதாரண அமைதி உணர்வையும் நினைவு கூர்ந்தனர். ஒவ்வொருவரும் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, மற்ற அனைவரும் கேட்டல் பயிற்சி செய்தனர்: பதிலைத் தயாரிக்காமல், ஆலோசனை வழங்காமல், ஒரு கதையை மற்றொன்றுடன் ஒப்பிடாமல், மற்றொருவரின் அனுபவத்திற்கு வெறுமனே இடம் கொடுத்தனர். இந்தச் சூழலில், கதைசொல்லல் தகவல் பரிமாற்றத்தை விட அதிகமாகிறது. அது உறவாகிறது. கதைக்குக் கதை, நாம் சமூகத்தின் துணியை நெய்கிறோம். நூற்றாண்டுகளாக, உலகம் முழுவதிலுமுள்ள பண்பாடுகள் இதைப் புரிந்திருந்தன. கதைகள், பாடல்கள், நாடகம் மற்றும் வாய்மொழி மரபுகள் வரலாற்றையும் மதிப்புகளையும் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மற்றொரு தலைமுறைக்குக் கடத்தின. அவை மக்களுக்கு அவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள், எது முக்கியம், எப்படி வாழலாம் என்பதைச் சொன்னன. இன்று நாம் அசாதாரண அளவு ஊடகங்களை நுகர்கிறோம், ஆனால் நேருக்கு நேர் அமர்ந்து நம்மை வடிவமைக்கும் கதைகளை ஒருவருக்கொருவர் சொல்லும் வாய்ப்புகள் குறைவாகவே உள்ளன. புனிதமான கதைசொல்லல் நம்மை மீண்டும் அழைக்கிறது. கதையின் வழியிலிருந்து விலகி நிற்பது பின்னர், ஒரு சாதாரண கதையைப் புனிதமானதாக மாற்றுவது எது என்று கேட்க Brian-உடன் அமர்ந்தோம். அவரது பதில் நினைவுநிலை மற்றும் நோக்கத்துடன் தொடங்கியது. ஒரு கதையைச் சொல்வதற்கு முன், Brian பெரும்பாலும் ஒரு கணம் அமைதியாகி, மூச்சுவிட்டு, தான் ஏன் அங்கிருக்கிறார் என்பதை நினைவு கூருகிறார். அவரது உள் நோக்குநிலை இது போன்றது: இந்தக் கதையை மதிக்கட்டும். கேட்கும் மக்களை மதிக்கட்டும். இந்தக் கதையின் ஞானமும் மகிழ்ச்சியும் வெளிப்படட்டும். மிக முக்கியமாக, அவர் கூறினார், "இது என்னைப் பற்றியது அல்ல." ஒரு கதைசொல்லி நகைச்சுவை, அசைவு, தாளம், நாடகத்தனமான இடைவெளிகள் மற்றும் நிகழ்த்தலின் அனைத்து திறன்களையும் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் இலக்கு பார்வையாளர்களை நிகழ்த்துபவரைப் பாராட்ட வைப்பது அல்ல. கதை பிரகாசிக்கும்படி கதைசொல்லி வழியிலிருந்து விலகி நிற்க முயற்சிக்கிறார். கதைசொல்லல் வெறும் நிகழ்த்தல் அல்ல, சேவையாகிறது. Brian பல தசாப்தங்கள் நாடகம் மற்றும் பொதுப் பேச்சு கற்பித்தார், 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கதைசொல்லல் பயிற்சி செய்துள்ளார். ஆனால் மிக அவசியமான கதைசொல்லல் திறன் என்ன என்று கேட்டபோது, அவர் கவர்ச்சியைச் சொல்லவில்லை. இருப்பைச் சொன்னார். ஒருவரைப் பார்த்து உண்மையில் அவர்களைக் காண்பது. யார் கேட்கிறார்கள் என்பதை அறிவது. அறையை உணர்வது. ஒரு மனிதரிடமிருந்து மற்றொரு மனிதருக்கு நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்வது. மேலும், ஒருவேளை ஆச்சரியப்படும் வகையில், உள்ளுணர்வு மிக்கவர்கள் சிறப்பாக சக்திவாய்ந்த கதைசொல்லிகளாக இருக்க முடியும் என்று Brian பரிந்துரைத்தார். ஒரு வாழ்நாள் அமைதியாகக் கவனித்து வந்த ஒருவர், கதைசொல்லலுக்குத் தேவையான திறன்களைத் துல்லியமாக வளர்த்திருக்கலாம்: கேட்டல், உணர்திறன், கவனம் மற்றும் மற்றவர்களைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு. நோக்கம் ஒரு பெரிய ஆளுமையாக மாறுவது அல்ல. மேலும் இருப்புடன் இருப்பது. ஞானத்திற்கான வாகனமாக கதைகள் Brian-இன் சொந்த கதைசொல்லல் புரிதல் Rev. Heng Sure-உடனான நட்பின் மூலம் மாறியது. அவர் ஏற்கனவே தனது நாடக மற்றும் கதைசொல்லல் திறன்களை வளர்த்திருந்தார், ஆனால் Rev. Heng Sure அவற்றைப் பயன்படுத்தி பல பண்பாடுகளின் பௌத்த கதைகள், உவமைகள் மற்றும் கதைகளை உயிர்ப்பிக்க ஊக்குவித்தார். ஒரு கதை வெளிப்படையாக பௌத்தமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை பௌத்தக் கொள்கைகளைக் கற்பிக்க. அது உள்ளடக்கும் மதிப்புகளே முக்கியம். ஒரு கதை கருணையை ஒளிரச் செய்ய முடியுமா? பொறுமையை? தாராளத்தன்மையை? தைரியத்தை? ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருப்பதை? Brian பாரம்பரியக் கதைகளை எடுத்து, அவற்றின் ஞானம் சமகால பார்வையாளர்களிடம் பேசுவதற்கான வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினார். சில நேரங்களில் Janie Bodhiseed-இல் செய்தது போல, பரிச்சயமான கதைகளை மறுவடிவமைத்தார். சில நேரங்களில் ஒரு தர்ம போதனை முற்றிலும் புதிய கதையைத் தூண்டியது. Redwood Vihara-வே ஒரு உத்வேகத்தை வழங்கியது. redwood மரங்கள் ஒப்பீட்டளவில் ஆழமற்ற வேர்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த வேர்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து ஒன்றையொன்று ஆதரிப்பதால் எவ்வாறு மகத்தான புயல்களைத் தாங்குகின்றன என்பதைப் பற்றி நாம் அடிக்கடி பேசுகிறோம். Brian அந்த போதனையைக் கேட்டு, அதற்குள் காத்திருக்கும் ஒரு கதையைக் கண்டார்: Grandpa Redwood Tree. ஒன்றாக ஒரு கதையை உருவாக்குதல் ஒன்றாக, கதைசொல்லலுக்கு எப்போதும் வார்த்தைகள் தேவைப்படுவதில்லை என்பதையும் கண்டறிந்தோம். Brian சமூகத்தை எளிய நாடகப் பயிற்சிகளின் வழியே வழிநடத்தினார். ஒரு வட்டத்தில் நின்று, ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கு ஒரு பந்தை எறிந்தோம், அனைவரையும் உள்ளடக்குவதற்காகக் கூட்டாக உழைத்தோம். முக்கிய வழிமுறை எளிதானது: யாரும் பேசக்கூடாது. நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அடுத்து, ஒரு மனித மண்டலத்தை உருவாக்கினோம். ஒருவர் மையத்திற்குள் நுழைந்தார், மற்றவர்கள் படிப்படியாகச் சேர்ந்தனர், ஒருவரின் சைகைகளுக்கு மற்றொருவர் பதிலளித்து, தனித்தனி உடல்கள் ஒரே தன்னிச்சையான சிற்பமாக மாறும் வரை. நிறைய சிரிப்பு இருந்தது. ஆனால் விளையாட்டுக்கு அடியில் ஒரு வகையான ஒத்திசைவு இருந்தது. முப்பது பேர் ஒரு கணம் ஒரே கவனமுள்ள உடலாக மாற முடியுமா? இது கதைசொல்லலின் மற்றொரு வடிவம். ஒருவர் கதையைத் தீர்மானிப்பதற்குப் பதிலாக, அனைவரும் நமக்கிடையே தோன்றிய ஒன்றில் பங்கேற்றோம். நாம் ஒரு கூட்டுக் கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தோம். நாடகத்திலிருந்து தர்மம் வரை எதிர்காலத்தில், உள் மாற்றம் மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பின் வழிமுறைகளாக நாடகம், கதைசொல்லல், அசைவு மற்றும் தியானப் பயிற்சியைப் பயன்படுத்தி ஒரு Dharma Drama Immersion-ஐ வழங்க விரும்புகிறோம். வரலாற்று ரீதியாக, நாடகம் வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டும் இருந்ததில்லை. அது சமூகங்கள் மதிப்புகளைக் கடத்தவும், உணர்ச்சிகளுடன் பணியாற்றவும், உறவுகளை உருவாக்கவும், தங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் உதவியது. உலகம் ஏற்கனவே போதுமான கடினமானது என்பதையும் Brian நினைவூட்டினார். நமது வேலை மற்றும் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஏராளமான சவால்கள் உள்ளன. ஆன்மீக சமூகம் நாம் உடலை அசைக்கவும், கற்பனையைப் பயன்படுத்தவும், ஒன்றாகச் சிரிக்கவும், விளையாட்டின் சுதந்திரத்தை மீண்டும் கண்டறியவும் இடங்களை வழங்க முடியும். நாம் எந்தக் கதையைச் சொல்கிறோம்? கூட்டத்தின் முடிவில், அன்று நாம் செய்த அனைத்திற்கும் அடியில் உள்ள ஆழ்ந்த கேள்விக்குத் திரும்பினோம்: நாம் அனைவரும் ஒரு கதையைச் சொல்கிறோம். நாம் எந்தக் கதையைச் சொல்கிறோம்? தியானம் செய்யத் தொடங்கி மனதைக் கவனிக்கும்போது, நம் வாழ்க்கையை எத்தனை தொடர்ச்சியாகக் கதை சொல்கிறோம் என்பதைக் கண்டறிகிறோம். இது எனக்கு நடந்தது. அந்த மனிதர் இப்படிப்பட்டவர். நான் இந்த வகை மனிதன். விஷயங்கள் எப்போதும் இப்படியே இருக்கும். அதை உணராமல், நாம் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு பெற்றுக்கொண்ட அல்லது கட்டமைத்த கதைகளுக்குள் வாழத் தொடங்கலாம்—நம்மை சுருக்கும் கதைகள். பயிற்சி சிறிது இடத்தை உருவாக்குகிறது. ஒரு கதையை முழு யதார்த்தமாக அல்லாமல் ஒரு கதையாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம். அந்த விசாலத்தன்மைக்குள், மற்றொரு சாத்தியம் தோன்றுகிறது: கதையுடன் நாம் எவ்வாறு தொடர்பு கொள்கிறோம், அதை எவ்வாறு தொடர்கிறோம் என்பதில் சிறிது சுதந்திரம் பெறுகிறோம். வெறுப்பை விட கருணையில் வேரூன்றிய ஒரு கதையைச் சொல்ல முடியுமா? குறையை விட நன்றியுணர்வின் கதையை? நமது காயங்கள் உண்மையானவை, ஆனால் நாம் யார் என்பதன் முழுமையும் அவை அல்ல என்ற ஒரு கதையை? நாம் சேர்ந்தவர்களாக இருக்கும் ஒரு கதையை? இது இளஞ்சிவப்பு நிறக் கண்ணாடிகளை அணிந்துகொள்வது அல்லது துக்கத்திலிருந்து விலகுவது என்று பொருள் அல்ல. புனிதமான கதைசொல்லல் அதற்குப் பதிலாக நமது அனுபவத்தை ஆழமாகப் பார்க்கவும், அதற்குள் ஏற்கனவே இருக்கும் அர்த்தம், உறவு மற்றும் சாத்தியத்தைக் கண்டறியவும் கேட்கிறது. நம்மை விட பெரிய ஒரு கதை நாம் ஒன்றாகச் செலவிட்ட நேரத்திலிருந்து வந்த எந்த நன்மையையும் அர்ப்பணிப்பதன் மூலம் அந்த நாளை முடித்தோம். மக்கள் பெற்றோர், துணைவர்கள், குழந்தைகள், நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், நோய் மற்றும் அறுவை சிகிச்சையை எதிர்கொள்பவர்கள், வாழ்க்கையின் முடிவை நெருங்குபவர்கள், போர் மற்றும் பசியால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், சங்கம், காடு மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களையும் பெயரிட்டனர். ஒருவர் வழங்கினார்: "நம்மனைவருக்குள்ளும் இருக்கும் குழந்தைக்கு." ஒரு குழந்தையைப் போல, நாம் ஒரு redwood மரத்தை நோக்கி மேலே பார்க்கலாம், மற்றொருவரின் கதையைக் கேட்கலாம், அல்லது வெறுமனே நமது மூச்சைக் கவனித்து உலகைப் புதியதாகவும் உயிருள்ளதாகவும் சந்திக்கலாம். புனிதமான கதைசொல்லல் வியப்பு நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. நாம் நமது தனிப்பட்ட கதைகளைச் சொல்லலாம், ஆனால் படிப்படியாக அவற்றில் எதுவும் தனியாக நிற்கவில்லை என்பதைக் கண்டறிகிறோம். ஒரு redwood காட்டின் கீழேயுள்ள வேர்களைப் போல, நமது வாழ்க்கைகள் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. Redwood Vihara-வில், நாம் ஒரு கூட்டுக் கதையின் ஒரு பகுதி: நாம் சேர்ந்தவர்கள்; ஒன்றாக விழிக்கிறோம்; ஒன்றாக, நம்மில் எவரையும் விட பெரிய ஒரு கதைக்கு நாம் சேவை செய்ய முடியும்.