रेडवुड विहारः कथं स्वचॉकलेटं धारयितुं तच्च भोक्तुं शक्यते?

कैथरीन डिङ्ग इत्यस्याः मननम् कथं स्वकीयं चाकलेट् धारयेयुः तत् च खादेयुः? इदं प्रश्नं मम मनसि वर्तते यदा प्रथमा चाकलेट्-परम्परा प्रादुर्भवति, मम करतलमात्रस्य काष्ठ-आधारस्य उपरि लघु-पिष्टक-पात्रकेषु निहिता। अत्र भवितुम्—वने सप्ताहान्तं यावत्, दश चाकलेट्-चाय-परम्पराः आस्वादयितुम्—अहं त्रीन् बालकान् मम सहचरेण सह अत्यजम्। सः मया विना बालकानां निषिद्धान्नानि भोजयिष्यति, द्वौ निद्राहीनौ रात्री, अस्माकं सुसज्जितस्य क्रमस्य विघातं च सहिष्यते। अहं तेभ्यः अस्य अनुभवस्य कथं रुचिं नयेयं यत् सः मम कृते सम्भवं कृतवान्? चाकलेट्-खण्डाः लघवः विषमाश्च। प्रत्येकस्याः आस्वाद-परम्परायाः कृते, एका फलकः—सावधानतया प्राप्ता बहुभिः दिवसैः प्रयत्नेन निर्मिता च—हस्तेन भङ्क्त्वा त्रिंशन् मुखानां मध्ये विभाज्यते। यदा स्वयंसेवकाः वृत्तं परितः चाकलेट् वितरन्ति, अहं चिन्तयामि किं महत्तरं खण्डं प्राप्स्यामि। महत्तरस्य इच्छा परिचिता पुरातनी च अभ्यासः। परन्तु द्वितीयायाः आस्वाद-परम्परायाः आरभ्य, अहं जानामि यत् मम ईर्ष्यालोचनाभिः मापितौ महत्तर-लघुतरौ अत्र न प्रवर्तेते। अपि तु, वयं आस्वादयितुं शिक्षितवन्तः। प्रत्येकस्याः आस्वादस्य कृते, अहं चाकलेट् अर्धं भिन्द्याम् एकं खण्डं टोनी-बालकानां च कृते रक्षेयम्। नैतत् कठिनं निर्णयं, नापि त्यागः। कोलमन् अस्मान् आदिशति चाकलेट् शनैः खादितुं, न चर्वितुं, जिह्वायाम् अवस्थातुं यावत् विलीयते, सूक्ष्म-रसान् स्वयं प्रकाशयितुम्। यतः अधिकतया खण्डस्य स्थौल्यं न दैर्घ्यं विलय-गतिं निर्धारयति, लघुः खण्डः लगभगं तावदेव समयं विलयितुं गृह्णाति यावत् महान्। अस्मिन् सन्दर्भे "महत्तरम्" न वस्तुतः तादृग् लाभः यादृशं गणितीय-तुलना प्रकटयेत्। आनन्दः जायते यत् यावत् रसः जिह्वायाम् उन्मीलति तावत् यत् अवधानं दातुं शक्यते तस्मात्। महत्तर-खण्ड-इच्छया विक्षिप्तः सन् अनुभवं विस्मरेः। सायं-आस्वादः द्वितीय-दिवसः। मम समीपे वर्तमानः जनः स्वकीयं चाकलेट् किमर्थं न खादति? उत्तरं जानामि यदा वयं उत्थातुं प्रचलामः। सः मम हस्ते पिष्टक-पात्रकं द्वाभ्यां खण्डाभ्यां पूर्णं ददाति। अहं अवलोकितवान् यत् भवती स्वकीयं चाकलेट् स्वकीयेभ्यः बालकेभ्यः रक्षति इति। सः अवदत्। इदं तेभ्यः दातुं भूयः अस्ति। पूर्णेन हृदयेन दातुं पुनः पुनः आनन्दितुं अस्ति। मम मुखे चाकलेट्-अश्चर्याणि प्रीतयश्च। हस्तस्य हृदयस्य च औष्ण्यं यः मम बालकेभ्यः चाकलेट् ददाति। मम पुत्राणां कौतूहलं आनन्दं च अहं स्वशरीरे अनुभवामि यदा ते प्रत्येकं खण्डम् आस्वादयन्ति, परिचितम् आस्वादयितुं शिक्षन्ते पुनर्नवम् अनुभवितुम्। अपराह्ण-भ्रमणे, वयम् अपश्याम यथा इयं भूमिः पुनः पुनः निःशेषं छिन्ना। अस्याः प्रदेशस्य लगभगे सर्वे पुरातनाः रक्तकाष्ठाः गताः—एकोनविंशे शतके काष्ठे परिणताः निरन्तर-निर्माण-सामग्री-मागधुर्याय। आधुनिकता अद्यापि अस्थिरतायाः अतृप्तेः च आत्मना गृहीता। अत्र आगच्छन् सन् फ्रान्सिस्को-नगरं तिरयन्, अहं विज्ञापन-फलकं पश्यामि यः अस्माकं सामूहिक-अस्थिरतायाः लाभं गृह्णाति: निरन्तर-अधीराणां कृते बैङ्किङ्ग्। सम्भवतः पूँजीवाद-लोभस्य प्रतिक्रिया सत्यतमा प्रभावशालिनी च उदारतायाः संवर्धनम्। हस्तः हृदयाय उन्मीलितुं शिक्षयति। परन्तु पूर्णेन हृदयेन दातुं ज्ञातव्यम्—सत्यं ज्ञातव्यम्—यत् अस्माकं पूर्वमेव पर्याप्तम् अस्ति। तत् अभिज्ञातव्यं यत् अधिकं न्यूनं च केवलं कल्पनाः याः वयं धारयामः यतः वयं न अद्यापि पूर्णतया अनुभवितवन्तः यत् पूर्वमेव अत्र वर्तते: त्वत्करे, त्वज्जिह्वायाम्, स्पष्टदृष्टौ सर्वतः गुप्तं निहितम्। आस्वादनं जिह्वायै मनः शिक्षयितुं ददाति यत् भूयः इच्छितुं न आवश्यकम्। यदा जानासि यत् ते पर्याप्तम् अस्ति, दानस्य अवसराः ते प्रादुर्भवितुं शक्नुवन्ति। भ्रमणे वर्षति आरब्धम्, यदैव वयं भूयः चाकलेट्-परम्पराम् आस्वादयितुं विरताः। छत्राणि कञ्चुकेभ्यः पुस्तक-पात्रेभ्यश्च निर्गच्छन्ति, परन्तु अहं मम विस्मृतवान्। मम कञ्चुके आकर्षणम् अनुभवामि, यदा अहं कस्यचित् लघु-छत्रस्य आश्रये आकृष्टः यस्य नाम सम्यक् न स्मरामि। त्रयः वयं संलग्नाः, न शब्दाः विनिमयिताः नापेक्षिताः। "न शक्यं पिष्टकं धारयितुं तत् च खादितुं" इति वचनं द्वैत-स्थितिं सूचयति: यद्वा पिष्टकं खाद (किन्तु गतम्!) यद्वा धारय (किन्तु नास्वादय!)। परन्तु आस्वादन-कला मध्ये जायते: चाकलेट् शनैः मम जिह्वायां विलीयमानं, शनैः रस-सूक्ष्मताः प्रकाशयत्। यावता खण्डः पूर्णतया विलीयते, तावता अन्नत्वेन शरीरे आन्तरितम्, अपि च स्मृतित्वेन मनसि या इन्द्रियाणि सक्रिययति। अतृप्तिः केवलं कैलोरीभिः न तर्पयितुं शक्यते, अपि तु "पर्याप्तम्" इति बोधेन यः हृदयाय उन्मीलितुं समर्थयति।